Dla szkół · 45 min

Jedna para, trzy głosy

Wiek od 14 lat, wiedza o społeczeństwie, historia lub geografia

Osoby uczące się opisują relacje dwóch krajów za pomocą trzech rodzajów dowodów (co mówią rządy, co robią, jak ludzie żyją powiązani ze sobą) i zauważają, kiedy te trzy rodzaje się nie zgadzają.

Materiał do wydruku (PDF) (po angielsku) · Wszystkie lekcje

Przed lekcją

Wyświetl na ekranie stronę pary Niemcy i Francja. Wydrukuj materiał dla każdej osoby lub każdej pary w klasie.

Kroki

  1. Zapytaj klasę: skąd wiadomo, czy dwa kraje dobrze się ze sobą dogadują? Zbierz odpowiedzi na tablicy i podziel je na trzy grupy: co się mówi, co się robi i jak ludzie żyją powiązani ze sobą. (5 min)
  2. Otwórz parę Niemcy i Francja. Przeczytaj jednozdaniowe podsumowanie i indeks. Nie objaśniaj jeszcze liczby. (5 min) Otwórz stronę
  3. W grupach każda grupa bierze jedną sekcję: Słowa (przemówienia), Czyny (głosowania, handel, konflikt) lub Ludzie (życie ludzi). Każda grupa znajduje dwa fakty i zapisuje je w jednym zdaniu. (15 min) Otwórz stronę
  4. Otwórz drugą parę, w której głosy się rozchodzą: Chiny i Stany Zjednoczone. Zapytaj: gdzie to, co mówią, różni się od tego, co robią? (10 min) Otwórz stronę
  5. Każda grupa przedstawia jedno zaskoczenie. Na koniec zapytaj, czego indeks nie może powiedzieć. (10 min)

Pytania do dyskusji lub pracy pisemnej

  • Który z trzech rodzajów dowodów jest według ciebie najbardziej wiarygodny przy opisie przyjaźni między krajami? Dlaczego?
  • Wskaż jedną rzecz w relacjach dwóch krajów, której żadna z tych liczb nie pokazuje.
  • Dlaczego dwa kraje mogą dużo ze sobą handlować, a mimo to głosować różnie w ONZ?

Warto pamiętać: Wyniki opisują wzorce w opublikowanych danych, a nie to, kto ma rację. Bliska para to nie przyjaźń, a daleka para to nie wrogość.

Używane strony